ပုံပါ ခရမ်းချဉ်ရွက်သည် ရွက်ကြောများ စိမ်းနေပြီး ရွက်ကြောကြားများ သိသိသာသာ ဝါနေခြင်းကြောင့် ရောဂါထက် မဂ္ဂနီဆီယမ် (Magnesium) သို့မဟုတ် သံဓာတ်ချို့တဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပါတယ်။ သံဓာတ်ချို့တဲ့ခြင်းသည် အပင်ထိပ်ဖျား ရွက်နုများတွင်သာ ပြလေ့ရှိပြီး၊ ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါဆိုပါက အရွက်များ ခွက်ကဲ့သို့ လိပ်တွန့်ခြင်းနှင့် အပင်ပုခြင်းတို့ တွဲဖက်ဖြစ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤအရွက်တွင် ထိုလက္ခဏာများ မတွေ့ရပါဘူး။ ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ် နှုန်းဖြင့် အနည်းလိုအဟာရအားဆေးများကိုအရွက်များပေါ်သို့ အရောင်ပြန်စိမ်းလာသည်အထိ ရွက်ဖျန်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ထို့အပြင် မြေဆီလွှာတွင် ရေဝပ်ခြင်း မရှိစေရန် ရေသွင်းမှုကို ထိန်းညှိပေးရပါမယ်။

နှင်းဆီများ မျိုးပြန့်ပွားခြင်း

ပဲပုပ်ကို ရိုးပြတ်ပေါ်တွင် အစေ့ချပြီး ကောက်ရိုးဖြင့် ပြန်လည်ခုတ်ဖုံးစိုက်ပျိုးသည့် “ခုတ်ဖုံးစနစ်”သည် မိုးနည်းသော ဆောင်းသီးနှံကာလတွင် မြေဆီလွှာအစိုဓာတ်ထိန်းသိမ်းရန် အလွန်အောင်မြင်သော နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော် မိုးများနေချိန်တွင်မူ ဤစနစ်ကို အသုံးပြုရန် မသင့်တော်ပါဘူး။ အကြောင်းမှာ မိုးရေကြောင့် ကောက်ရိုးအောက်တွင် ရေဝပ်ပြီး အစိုဓာတ်လွန်ကဲကာ ပဲပုပ်စေ့များ အညှောက်မထွက်ဘဲ ပုပ်သွားနိုင်ခြင်း၊ အမြစ်များ အောက်စီဂျင်ပြတ်လပ်၍ မှိုရောဂါများ ကျရောက်ကာ အပင်သေဆုံးနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ မိုးနည်းပြီး ရေနုတ်ကောင်းသော ယာမြေတွင် မဖြစ်မနေ စိုက်ပျိုးလိုပါက ရိုးပြတ်ကို အလွန်ပါးလွှာစွာသာ ဖုံးအုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး စိုက်ခင်းအတွင်း ရေဝပ်မှုမရှိစေရန် ရေနုတ်မြောင်းများကို ခပ်နက်နက် စနစ်တကျ တူးဖော်ပေးရပါမယ်။ မိုးရာသီအတွက် အန္တရာယ်အကင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဘောင်မြှင့်၍ စိုက်ပျိုးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

စပါးရွက်များ ပိုးကျပြီး ပျက်စီးရခြင်းသည် ရွက်လိပ်ပိုး၊ ပင်စည်ထိုးဆစ်ပိုး သို့မဟုတ် စပါးဖြတ်ပိုးတို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ စိုက်ပျိုးရေးသုတေသန လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် တောင်သူအများစုကတော့ထိရောက်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ရန်အတွက် ပင်လုံးပျံ့အာနိသင်ရှိသော ကာတပ် (Cartap)၊ ဆစ်ပိုးနှင့် ရွက်လိပ်ပိုးကို ရေရှည်ကာကွယ်ပေးသည့် ကလိုရန်ထရန်နီလီပရိုး (Chlorantraniliprole) သို့မဟုတ် ကိုက်စားပိုးများအတွက် လန်ဒါဆိုင်ဟေလိုသရင် (Lambda-cyhalothrin) စသည့် ပိုးသတ်ဆေး (၃) မျိုးထဲမှ သင့်တော်ရာကို ရွေးချယ်ဖျန်းပက်သုံးစွဲလေ့ရှိတယ်။ ဆေးဝါးသုံးစွဲရာတွင် ဆေးဘူးပါအညွှန်းကို သေချာစွာဖတ်ရှုစစ်ဆေးရပါမည်။ ထို့ပြင် ပိုးမွှားခိုအောင်းမှု လျော့နည်းစေရန် စိုက်ခင်းအတွင်း ရေသွင်းရေထုတ် စနစ်တကျလုပ်ခြင်း၊ ပေါင်းမြက်ရှင်းလင်းခြင်းနှင့် သဘာဝမိတ်ဆွေပိုးများကို ထိန်းသိမ်းခြင်းစသည့် ဘက်စုံကာကွယ်နှိမ်နင်းရေး နည်းလမ်းများကိုပါ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်ပေးသင့်ပါတယ်။

ကော့ပါးမဟုတ်သော ဓာတုမှိုသတ်ဆေးအများစုကို ပိုးသတ်ဆေး၊ အားဆေးများနှင့် ရောစပ်ဖျန်းစပ်နိုင်သော်လည်း ဓာတုဗေဒသဘောအရ တွဲဖက်သုံးစွဲနိုင်မှု ရှိ၊ မရှိကို မဖြစ်မနေ ကြိုတင်စစ်ဆေးရပါမယ်။ ဆာလဖာ (Sulfur) ပါဝင်သော မှိုဆေးများ (ဥပမာ - မန်ကိုဇက်၊ သီရမ်) နှင့် ကော့ပါးဓာတ်များ တွဲမိပါက အပင်လောင်တတ်သလို၊ ဗျူဗေးရီးယားကဲ့သို့သော ဇီဝပိုးသတ်ဆေးများကို မှိုဆေးနှင့်ရောပါကလည်း ဆေးအာနိသင် ပျက်ပြယ်သွားတတ်ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် ဆေးများကို အတူတူမဖျန်းမီ ရေဘူးအကြည်တစ်ခုထဲတွင် အချိုးကျထည့်သွင်း၍ ခဲခြင်း၊ အနည်ထိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်သည့် Jar Test ကို အရင်လုပ်ဆောင်သင့်ပြီး၊ ဖျန်းစပ်သည့်အခါတွင်လည်း WP (အမှုန့်)၊ SC (ဆေးပျစ်)၊ EC (ဆေးဆီ)၊ အားဆေး အစီအစဉ်အတိုင်း တစ်မျိုးချင်းစီ ရေဖျော်၍ စနစ်တကျ ထည့်သွင်းအသုံးပြုရပါမယ်။