ရောဂါကျ စပါးရွက်ပုံတင်ပြီးမေးမေးပေးပါ

နှမ်းစေ့ကို ထူထူကြဲသော်လည်း အပင်ကွက်ပြီး ပါးနေခြင်းမှာ မျိုးစေ့ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ထိုနေရာ၏ မြေဆီလွှာအခြေအနေနှင့် မြေအောက်အောင်းပိုးများကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ အဓိကအားဖြင့် ထိုနေရာသည် ချိုင့်ခွက်ဖြစ်၍ ရေဝပ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် မြေကြီးလွန်စွာကျစ်ပြီး လေဝင်လေထွက်မကောင်းခြင်းများကြောင့် နှမ်းစေ့များပုပ်ကာ အပင်မပေါက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ထို့ပြင် မြေအောက်အောင်းပိုးများက နှမ်းစေ့များကို ကိုက်ဖြတ်သယ်ဆောင်သွားခြင်း၊ သို့မဟုတ် နှစ်တိုင်းနှမ်းချည်းပဲ ဆက်တိုက်စိုက်သဖြင့် မြေတွင်းမှိုရောဂါ ခိုအောင်းနေခြင်းတို့ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ၎င်းကိုဖြေရှင်းရန် မြေမျက်နှာပြင်ညှိခြင်း၊ ရေနုတ်မြောင်းဖောက်ခြင်း၊ မြေခံတွင် ပိုးသတ်ဆေးနှင့် သစ်ဆွေးမြေထည့်ခြင်း၊ မှိုသတ်ဆေးမျိုးစေ့လူးနယ်ဆေးအသုံးပြုခြင်းနှင့် သီးလှည့်စိုက်ပျိုးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရပါမယ်။

ပဲပုပ်စိုက်ပျိုးရာတွင် တစ်ဧကလျှင် ပုံမှန်မျိုးစေ့နှုန်းထားမှာ ၁၂ ပြည် မှ ၁၆ ပြည် (၁ တင်း ခန့်) သာ လိုအပ်သဖြင့် ယခုတစ်ဧကကို ၂ တင်း ကျဲပက်ထားခြင်းသည် မျိုးစေ့ပမာဏ နှစ်ဆခန့် များပြားနေပါတယ်။ ဤသို့ မျိုးစေ့နှုန်းထား အလွန်များပြားသွားပါက အပင်များ အလွန်အမင်း ထူထပ်ကာ နေရောင်ခြည်နှင့် အာဟာရ လုယူရသဖြင့် အပင်ပိန်ရှည်ပြီး လဲကျလွယ်ခြင်း၊ ကိုင်းဖြာမှုနည်း၍ အသီးတောင့်တင်မှု လျော့နည်းခြင်း၊ လေဝင်လေထွက် မကောင်း၍ မှိုရောဂါနှင့် ဖျက်ပိုးများ ပိုမိုကျရောက်ခြင်း စသည့် အပျက်အစီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပါတယ်။ ယင်းပြဿနာကို ကျော်လွှားရန် အပင်ပေါက်ပြီး ရက်သတ္တပတ် ၂ ပတ်ခန့် (အပင်အမြင့် ၄-၅ လက်မ) တွင် ထူထပ်လွန်းသော အပင်ညှက်များကို နှုတ်ပယ်သည့် “အပင်မှုန်းခြင်း” စနစ်ကို မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်ပေးသင့်ပါတယ်။

၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ (၄) ရက်နေ့ နောက်ပိုင်း လာမည့်လများတွင် နှမ်းဈေးနှုန်းများ ပြန်လည်မြင့်တက်လာနိုင်ခြေ အလားအလာ အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်။ များသောအားဖြင့် မိုးနှမ်းအသစ် ဝင်ရောက်မှု များပြားသည့် မေလနှင့် ဇွန်လများတွင် ဈေးအေးတတ်သော်လည်း၊ စက်တင်ဘာလကုန်မှစ၍ ပစ္စည်းလက်ကျန် နည်းပါးလာခြင်းကြောင့် ဈေးနှုန်းများ ပြန်လည်အရှိန်ရလာလေ့ရှိပါတယ်။ အထူးသဖြင့် နိုဝင်ဘာနှင့် ဒီဇင်ဘာလများသည် တရုတ်၊ ဂျပန်နှင့် ကိုရီးယားနိုင်ငံတို့မှ ပြည်ပဝယ်လိုအား အမြင့်ဆုံးအချိန်ဖြစ်၍ နှမ်းနက် (စမုံ) နှင့် နှမ်းဖြူတို့ ဈေးအကောင်းဆုံး ရရှိနိုင်သည့် ကာလဖြစ်ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် တောင်သူများအနေဖြင့် အရည်အသွေးမြှင့်တင် သိုလှောင်ထားပြီးမှ ရောင်းချပါက ပိုမိုအမြတ်အစွန်း ရရှိနိုင်ပါတယ်။

၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ (၄) ရက်နေ့ ဈေးကွက်အခြေအနေအရ မြန်မာ့ကွမ်းသီးဈေးကွက်သည် အရောင်းအဝယ် အေးစက်နေပြီး ဈေးနှုန်းများ သိသိသာသာ ကျဆင်းနေပါတယ်။ ရာသီအစပိုင်းက ဈေးကောင်းရခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အဓိကဝယ်လက်ဖြစ်သော တရုတ်နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံများမှ ၎င်းတို့၏ ရာသီအလိုက် အဝယ်ပြည့်မီသွားသဖြင့် ဝယ်လိုအား အကြီးအကျယ် လျှော့ချလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။

ပိုးကနြတေယျ

သက်လတ်စပါး (သက်တမ်း ၁၃၅-၁၄၅ ရက်) တွင် မြေသြဇာကို အဆင့် ၄ ဆင့်ခွဲ၍ စနစ်တကျ ကျွေးရပါမယ်။ ပထမအဆင့်အဖြစ် ‌ မြေခံမြေသြဇာကို ကောက်မစိုက်မီ နောက်ဆုံးထွန်တုံးတွင် တီစူပါ (သို့) ကွန်ပေါင်းမြေသြဇာ (ဥပမာ- ၁၅ ပတ်လည်) အိတ်ဝက်နှင့် ပိုတက်ရှ် (MOP) တစ်အိတ်၏ လေးပုံတစ်ပုံကို မြေပြင်စဉ် ထည့်သွင်းရပါမယ်။ ဒုတိယအဆင့်အဖြစ် ကောက်စိုက်ပြီး (၁၅) ရက်မှ (၂၀) ရက်သား ပင်ပွားထွက်ချိန်တွင် ပုလဲ (ယူရီးယား) မြေသြဇာ အိတ်ဝက်ကို ကြဲပက်ကျွေးရပါမယ်။ တတိယအဆင့်အဖြစ် ကောက်စိုက်ပြီး (၄၀) ရက်မှ (၄၄) ရက်သား အနှံသန္ဓေတည်စပြုချိန်တွင် ကွန်ပေါင်းမြေသြဇာ အိတ်ဝက် (သို့မဟုတ်) ပုလဲအိတ်ဝက်နှင့် ပိုတက်ရှ် ၁၂.၅ ကီလိုဂရမ်ကို ဒုတိယအကြိမ် အဖြစ် ကျွေးရပါမယ်။ စတုတ္ထအဆင့်အနေဖြင့် စပါးပန်းပွင့်ပြီး နို့ရည်တည်ချိန်တွင် စပါးအဆံအောင်စေရန် ပိုတက်စီယမ်ပါဝင်မှုမြင့်မားသော အရွက်ဖျန်းမြေသြဇာကို ဖျန်းပေးရပါမယ်။

စပါးခင်းတွင် ဆီလီကာကို စပါးပင်သက်တမ်း အစောပိုင်းကာလဖြစ်သည့် မြေခံထည့်ချိန်နှင့် ပင်ပွားထွက်ချိန် (စိုက်ပြီး ၂၀-၃၀ ရက်) တို့တွင် အဓိက ထည့်သွင်းရပါမယ်။ အစောပိုင်းတွင် မြေချအမှုန့်/ခဲပုံစံကို တစ်ဧကလျှင် ၁၀-၂၀ ကီလိုဂရမ်နှုန်း ထည့်နိုင်ပြီး၊ အကယ်၍ နောက်ကျသွားပါက ရွက်ဖျန်းဆီလီကာအရည်ကို ပင်ပွားချိန်၊ မှို့ကပ်ချိန်နှင့် စပါးပန်းပွင့်စုံပြီးချိန် ဟူ၍ (၃) ကြိမ် ခွဲဖျန်းနိုင်ပါတယ်။ ဆီလီကာသည် စပါးပင်ကို သန်မာစေပြီး အပင်လဲကျခြင်းနှင့် ပိုးမွှားရောဂါဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးသဖြင့် အချိန်ကိုက်ထည့်ရန် အရေးကြီးပါတယ်။

သီဟိုဠ်ခြံများတွင် ကြားညှပ်သီးနှံ စိုက်ပျိုးခြင်းသည် မြေကွက်လပ်ကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချနိုင်ပြီး အပိုဝင်ငွေရရှိစေသည့်အပြင် ပေါင်းပင်များကိုလည်း သဘာဝအတိုင်း ထိန်းချုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အပင်သက်တမ်း ၁ နှစ်မှ ၃ နှစ်အတွင်း ငယ်စဉ်ကာလတွင် နေရောင်ခြည် အပြည့်အဝရရှိသဖြင့် မြေပဲ၊ ပဲတီစိမ်း၊ မတ်ပဲ ကဲ့သို့သော ပဲမျိုးစုံနှင့် နနွင်း၊ ချင်း (ဂျင်း)၊ ပြောင်းဖူး၊ နှမ်း တို့ကို စိုက်ပျိုးနိုင်ပါတယ်။ အပင်သက်တမ်း ၄ နှစ်နှင့်အထက် ရင့်လာချိန်တွင် အကိုင်းအခက်များ အရိပ်ရလာသဖြင့် အရိပ်ခံနိုင်သော နနွင်းနှင့် ချင်း (ဂျင်း) တို့ကို ပြောင်းလဲစိုက်ပျိုးသင့်ပါတယ်။ စိုက်ပျိုးရာတွင် အာဟာရလုမှု မရှိစေရန် သီဟိုဠ်ပင်ခြေရင်းမှ ၃ ပေခွဲခန့် ကွင်းချန်၍ စိုက်ပျိုးရမည်ဖြစ်ပြီး သီဟိုဠ်ပင်ထက် မြင့်မားကာ အရိပ်အလွန်ချတတ်သော သီးနှံများကို ရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။

ဟုက်ကဲ့ကျေးဇူးပါအကို