ဆောင်းနှမ်းစိုက်ပျိုးရာတွင် အထွက်နှုန်းတိုးစေရန် သက်တမ်းအလိုက် ရွက်ဖျန်းဆေးများကို စနစ်တကျ သုံးစွဲရပါမယ်။ အပင်ကြီးထွားမှုကာလ (သက်တမ်း ၂၀-၃၅ ရက်) တွင် အပင်သန်စွမ်းပြီး ကိုင်းဖြာအားကောင်းစေရန် နိုက်ထရိုဂျင်နှင့် အမိုင်နိုအက်ဆစ် မြင့်မားသော အရွက်ဖျန်းဆေးကို ပက်ဖျန်းရပါမယ်။ ပန်းပွင့်စပြုချိန်မှ ပန်းပွင့်စုံချိန် (သက်တမ်း ၃၅-၅၀ ရက်) တွင်မူ ပန်းပွင့်ကြွေခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်နှင့် ဝတ်မှုန်ကူးအားကောင်းစေရန် ဖော့စဖရပ်၊ ပိုတက်ဆီယမ်၊ ဘိုရွန်နှင့် ဇင့် (သွပ်) ဓာတ်ပါဝင်သော အပွင့်အားဆေးများကို (၂) ကြိမ်ခွဲ၍ ဖျန်းပေးသင့်တယ်။ နောက်ဆုံး အသီးတင်အစေ့အဆန်တည်ချိန် (သက်တမ်း ၅၀ ရက်နောက်ပိုင်း) တွင် အစေ့အဆန်ပြည့်ဝပြီး အလေးချိန်စီးကာ ဆီထွက်နှုန်းကောင်းမွန်စေရန် ပိုတက်ဆီယမ်ဓာတ် မြင့်မားစွာပါဝင်သောအသီးတင်ဆေးကို ဖျန်းပေးရပါမယ်။ ဆေးဖျန်းရာတွင် နေပူချိန်ကိုရှောင်၍ နံနက်စောစော သို့မဟုတ် ညနေအေးချိန်တွင်သာ ဖျန်းပေးရန် လိုအပ်ပါတယ်။

ဆေးတွေကတော့ကိုဖြိုးဝေစိုး ဖြေကြားပြီးပြီမို့ စိုက်ပျိုးရေးသုတေသန လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် တောင်သူအများစုကတော့ညနေစောင်းအချိန်တွင် အရွက်အောက်မျက်နှာပြင်များအထိ သေချာစိမ့်ဝင်အောင် ဖြန်းပက်သုံးစွဲလေ့ရှိတယ်

အရင်ဦးဆုံး ရွှေဟိုင်းမက်ကို အပင်ခြေစိုရွှဲအောင်ဖျန်းပေးပြီးနောက် ၅ရက်အကြာမှာ Azoxystrobin ကို အပင်အပေါ်အပိုင်း တစ်ပင်လုံးနှံ့စပ်အောင်ဖျန်းပေးပါဗျ

@Thein Soe Min အဲနည်းနဲ့လည်း လုပ်ထားတယ် ခုက ကျောက်မှုန့် တဆေးတို့ထည့်ပြီး လုပ်ကြည့်ချင်တာပါ AI က ဖြေထားတာတော့ရှိပါတယ် ဆရာတို့လို ပညာရှင်စကားကို အတည်ပြုရယူချင်တာပါ ကျေးဇူးပါဆရာ

‌ဖြေကြားပေးတဲ့ ဆရာများကို။ အထူးပဲကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့်။

မတ်ပဲစိုက်ပျိုးရာတွင် ထရိုင်ကိုဒါးမား (Trichoderma) အကျိုးပြုမှိုကို အဆင့်ဆင့် စနစ်တကျ အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ပဲပင်ဝါးညှိုးသေခြင်းနှင့် အမြစ်ပုပ်/ပင်စည်ပုပ် ရောဂါများကို ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။ အသုံးပြုရာတွင် မြေပြင်ချိန်၌ သဘာဝမြေဩဇာနှင့်ရော၍ မြေခံထည့်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးခါနီးတွင် မျိုးစေ့လူးနယ်ခြင်းနှင့် အပင်ပေါက်ပြီး သက်တမ်းအလိုက် အပင်ခြေသို့ ရေဖြင့်‌ ရောစပ်ဖျန်းပေးခြင်းဟူ၍ အဆင့်ဆင့် ဆောင်ရွက်လို့ရပါတယ်။ ဤမှိုသည် ရောဂါမှိုများကို ရှာဖွေဖျက်ဆီးရုံသာမက အမြစ်စနစ်ကို အားကောင်းစေကာ ပဲအထွက်နှုန်းကို တိုးတက်စေပါတယ်။ သို့သော် ၎င်းသည် သက်ရှိမှိုဖြစ်၍ ဓာတုမှိုသတ်ဆေးများနှင့် တွဲဖက်သုံးစွဲခြင်းကို လုံးဝရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။

ပုံပါ ကျောက်စိမ်းပဒေသာစပါးခင်းသည် နိုက်ထရိုဂျင် (အာဟာရ) ဓာတ် အလွန်အမင်း ချို့တဲ့နေပြီး အရွက်များ ဝါကြန့်နေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ တောင်သူမေးမြန်းထားသော နွားသေး (နွားကျင်ငယ်ရေ) မှာ နိုက်ထရိုဂျင် ပါဝင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အပြင်းအထန် ချို့တဲ့နေချိန်တွင် အရွက်ဖြန်းရုံဖြင့် လုံလောက်သော အာဟာရကို ချက်ချင်းမရနိုင်ပါဘူး။ ထို့ကြောင့် အပင်များ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်နာလန်ထူပြီး အစိမ်းရောင်တောက်လာစေရန်အတွက် တစ်ဧကလျှင် ယူရီးယား (ပုလဲ) မြေဩဇာ အိတ်ဝက် (၂၅ ကီလိုဂရမ်ခန့်) ကို မြေအစိုဓာတ်ရှိချိန်တွင် ချက်ချင်း ပက်ကျဲကျွေးရပါမယ်။ ၎င်းအပြင် အာဟာရစုပ်ယူမှု ပိုမိုမြန်ဆန်စေရန် ဇင့်ဆာလဖိတ် သို့မဟုတ် ပုလဲ မကျွေးချင်ပါကအမိုနီယမ်ဆာလဖိတ်ကို တွဲဖက်ကျွေးခြင်းခြင်းဖြင့် အရွက်များ ဝါခြင်းကို အမြန်ဆုံး သက်သာပျောက်ကင်းစေနိုင်ပါတယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ ပုလဲနှင့်ကွန်ပေါင်းမြေဩဇာတစ်မျိုးမျိုးကိုထည့်သွင်းပေးပါခင်ဗျာ၊ ‌အဟာရချို့တံလွန်းရင် နောက်ဆိုမှိုရောဂါကျရောက်ခြင်းပါခံရပါလိမ့်မယ်ခင်ဗျာ၊ အရင်ကဘာမြေဩဇာတွေကျွေးပေးပြီးပြီလဲ၊ နောက်ဆုံးမြေဩဇာကျွေးပြီးတာရောရက်ပေါင်းဘယ်လောက်ကြာပြီလဲခင်ဗျာ

ခရမ်းချဉ်စေ့များသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အပင်ပေါက်ရန် အပူချိန်နှင့် စိုထိုင်းဆပေါ်မူတည်၍ ၅ ရက်မှ ၁၀ ရက်အထိ (အခြေအနေမပေးပါက ၁၄ ရက်အထိ) ကြာမြင့်တတ်သဖြင့် လက်ရှိ ၅ ရက်ဆိုသည့်ကာလမှာ စိတ်ပူရန်မလိုသေးဘဲ နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ် ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းပေးရပါမယ်။ အပင်ပေါက်နှုန်း ကောင်းမွန်စေရန်အတွက် ပျိုးမြေကို ခြောက်မသွားစေဘဲ အမြဲစိုစွတ်နေအောင် ဂရုစိုက်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အစေ့ကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံမိပါကလည်း အပင်ပေါက်ရန် ကြာမြင့်တတ်သဖြင့် အစေ့အထက်တွင် မြေသား ၀.၅ စင်တီမီတာခန့်သာ ဖုံးအုပ်ထားသင့်ပါတယ်။

GW 11 စပါးမျိုးကို ကြဲပက်စိုက်ပျိုးရာတွင် စိုက်ပျိုးသည့် စနစ်ပေါ်မူတည်၍ မျိုးစေ့နှုန်းထား ကွာခြားမှု ရှိပါတယ်။ တောင်သူအများစု သုံးစွဲကြသည့် တိုက်ရိုက်အစေ့ချစနစ် (သို့မဟုတ်) ကြဲပက်စိုက်ပျိုးခြင်း စနစ်အတွက် တစ်ဧကလျှင် မျိုးစေ့ ၁၈ ပြည် မှ ၂၀ ပြည်ခန့်စိုက်ပျိုးရန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ အထွက်နှုန်း ပိုမိုသေချာစေမည့် ပျိုးထောင်ကောက်စိုက်စနစ် ဖြင့် စိုက်ပျိုးမည်ဆိုပါက တစ်ဧကအတွက် ပျိုးထောင်ရန် မျိုးစေ့ ၅ ပြည် မှ ၇ ပြည်ခန့်သာ လုံလောက်စွာ လိုအပ်မည် ဖြစ်ပါတယ်။ မျိုးစေ့နှုန်းထားကို စနစ်တကျ သုံးစွဲခြင်းဖြင့် ပင်ပွားထွက်နှုန်းနှင့် အထွက်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံး ရရှိစေနိုင်ပါတယ်။ပါးပါးကျဲရင် စပါးအထွက်နှုန်းနည်းတယ်" ဆိုသည့် အယူအဆမှာအပြည့်အဝ မမှန်ကန်ပါဘူး။ စပါးအထွက်နှုန်းသည် မျိုးစေ့အများကြီးကျဲခြင်းအပေါ် မူတည်သည်မဟုတ်ဘဲ သတ်မှတ်ထားသည့် အပင်ဦးရေသိပ်သည်းဆ မျှတမှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပါတယ်။ မျိုးစေ့ကို အလွန်အကျွံ ထူထူကျဲပါက အပင်များ အာဟာရနှင့် နေရောင်ခြည် လုယူရသဖြင့် ပင်ပွားနည်းခြင်း၊ အပင်ယိုင်လဲခြင်းနှင့် ပိုးမွှားရောဂါကျရောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်ကာ အထွက်နှုန်း ပိုမိုကျဆင်းစေတတ်ပါတယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် စနစ်တကျ ပါးပါးနှင့် ညီညာစွာကျဲခြင်းကသာ အပင်တစ်ပင်ချင်းစီကို သန်မာစေပြီး၊ ပင်ပွားနှုန်းကောင်းကာ အောင်စေ့များပြားခြင်းကြောင့် အထွက်နှုန်းကို ပိုမိုမြင့်မားစေပါတယ်။အများကြီးပါးရင်တော့ အထွက်နှုန်းနည်းမှာပေါ့။

ကျေးဇူးပါဆရာ